Në njërën anë, mish pule me Salmonella, i konstatuar nga analizat laboratorike. Në tjetrën, rreth 103 tonë mish me afat të skaduar, të ndaluar në Mal të Zi derisa kishin destinacion Kosovën, mes dyshimeve të autoriteteve për ndërrim të etiketave të skadencës. Në mes të këtyre rasteve është e njëjta kompani, “Apetit”, e cila rezulton të ketë edhe një kontratë publike prej afro katër milionë eurosh për furnizimin e institucioneve të Kosovës me mish.

Këto nuk janë më vetëm lajme të veçuara për ngarkesa të ndaluara apo produkte të tërhequra nga tregu. Janë zhvillime që kërkojnë përgjigje për një nga detyrimet më themelore të shtetit: mbrojtjen e shëndetit të qytetarëve.

Sa herë duhet të konstatohet një problem me sigurinë ushqimore përpara se publiku të marrë një shpjegim të plotë se çfarë ka ndodhur, çfarë është parandaluar dhe çfarë ka përfunduar në treg?

Gazeta Sinjali ka shqyrtuar historikun e raportimeve dhe konstatimeve institucionale që lidhen me kompaninë “Apetit”. Nga rastet e vitit 2024 deri te zhvillimet e fundit të tetorit 2026, emri i saj është përmendur në disa episode që kanë kërkuar ndërhyrjen e autoriteteve përgjegjëse për sigurinë ushqimore.

Salmonella në mishin e pulës – një rrezik i konstatuar, jo vetëm i dyshuar

Më 30 tetor 2026, Agjencia e Ushqimit dhe Veterinarisë njoftoi se në mishin e ngrirë të pulës, të importuar nga Brazili nga kompania “Apetit”, ishte konstatuar prania e bakterit Salmonella Minnesota.

AUV urdhëroi ndalimin e shitjes dhe tërheqjen nga tregu të loteve të identifikuara të produkteve “Coopavel” dhe “Superfrango”.

Ky konstatim ka rëndësi të posaçme, sepse nuk bëhet fjalë për një pretendim anonim apo dyshim mediatik, por për një rezultat laboratorik të publikuar nga institucioni kompetent.

Bakteri Salmonella mund të shkaktojë infeksione gastrointestinale dhe të paraqesë rrezik për shëndetin e konsumatorëve.

Në këtë rast, pyetja nuk është vetëm si ka hyrë produkti në Kosovë, por sa prej tij është shpërndarë, ku ka përfunduar dhe sa është tërhequr realisht nga tregu.

Ky nuk ishte rasti i parë i një konstatimi të tillë.

Më 31 dhjetor 2025, AUV kishte njoftuar se 19,200 kilogramë mish pule të importuar nga Polonia nga e njëjta kompani ishin asgjësuar, pasi analizat kishin konstatuar praninë e bakterit Salmonella. Në atë rast, kontrolli ishte kryer me kërkesë të vetë kompanisë.

Rreth 103 tonë mish të skaduar – alarmi që erdhi nga Mali i Zi

Në shtator të vitit 2026, autoritetet malazeze ndaluan katër kontejnerë me mish të ngrirë, me peshë të përgjithshme prej rreth 103 tonësh, të destinuar për Kosovën.

Mishi kishte afat të skaduar, ndërsa autoritetet e Malit të Zi raportuan se në një pjesë të ngarkesave ishin konstatuar edhe ndërhyrje në etiketat që tregonin datat e skadimit.

Sipas autoriteteve malazeze, persona të angazhuar nga kompania kosovare dyshohej se kishin përdorur pajisje për largimin dhe zëvendësimin e etiketave origjinale.

Kompania “Apetit” e kundërshtoi mënyrën se si u paraqit rasti, duke deklaruar se afati i mishit kishte skaduar për shkak të vonesave në transportin ndërkombëtar dhe se ngarkesat nuk kishin hyrë në tregun e Kosovës.

Ky sqarim duhet marrë parasysh. Nuk ka bazë të thuhet se 103 tonët e ndaluar janë shitur apo konsumuar nga qytetarët e Kosovës.

Megjithatë, konstatimet e autoriteteve malazeze kërkojnë një përgjigje të plotë për origjinën, dokumentacionin, afatet e përdorimit dhe dyshimet për ndërhyrje në etiketa.

Nga miu i ngordhur në suxhuk te shqetësimet për kontrollin e produkteve

Në gusht të vitit 2024, Gazeta Sinjali raportoi për një rast tjetër shqetësues, pasi një qytetar kishte denoncuar gjetjen e një miu të ngordhur në një produkt suxhuku me paketim të kompanisë “Apetit”.

AUV konfirmoi se gjatë ekzaminimit vizual ishte konstatuar trupi i një brejtësi në produktin e paraqitur dhe nisi veprimet për gjurmimin e rastit.

Megjithatë, mënyra se si kishte ndodhur kontaminimi dhe përgjegjësia përfundimtare nuk janë sqaruar në burimet publike të verifikuara.

Ky rast, së bashku me konstatimet e mëvonshme laboratorike dhe doganore, shton nevojën për transparencë lidhur me masat e kontrollit dhe rezultatet e tyre.

Afro katër milionë euro kontratë me shtetin – kush garanton cilësinë?

Një tjetër dimension i rëndësishëm lidhet me kontratat publike.

Sipas dokumentacionit kontraktual të publikuar në media, kompania “Apetit” ka një kontratë kornizë me Agjencinë Qendrore të Prokurimit, në vlerë prej 3,944,600 eurosh, për furnizimin me mish gjedhi dhe produkte të mishit.

Kontrata përfshin 73 autoritete dhe institucione publike që mund ta shfrytëzojnë, ndër to edhe institucione shëndetësore, QKUK-në, spitale, Qendrën Studentore dhe Shërbimin Korrektues.

Sipas dokumentacionit të publikuar, zbatimi i saj është paraparë të fillojë më 15 dhjetor 2026.

Kjo do të thotë se institucionet kanë ende kohë të japin përgjigje se çfarë masash konkrete do të ndërmarrin përpara fillimit të furnizimeve.

Ekzistenca e kësaj kontrate nuk provon se mishi i kontaminuar apo ngarkesat e ndaluara kanë përfunduar në institucionet publike.

Por rëndësia e pyetjes është e pamohueshme: a do të kontrollohet secila dërgesë, a do të kërkohen certifikatat veterinare dhe a do të kryhen analizat laboratorike për të parandaluar çdo rrezik?

Siguria ushqimore nuk mund të mbetet çështje komunikatash

Përballë këtyre zhvillimeve, publiku ka nevojë për më shumë sesa njoftime se një ngarkesë është ndaluar apo se një produkt është tërhequr.

Qytetarët duhet të dinë nëse janë identifikuar të gjitha sasitë e dyshimta, nëse është siguruar tërheqja e tyre dhe nëse janë marrë masat e nevojshme për të parandaluar përsëritjen e rasteve.

Po aq e rëndësishme është të sqarohet nëse janë konstatuar shkelje administrative apo penale dhe çfarë përgjegjësie eventuale kanë operatorët dhe personat e përfshirë.

Siguria ushqimore nuk është privilegj që qytetari duhet ta kërkojë. Është detyrim që shteti duhet ta garantojë.

Kompania “Apetit” ka të drejtë të japë shpjegimet e saj dhe asnjë dyshim nuk mund të trajtohet si fajësi e provuar. Por konstatimet zyrtare kërkojnë përgjigje të qarta, të dokumentuara dhe të verifikueshme.

Për qytetarin që blen mish për familjen, për prindin që ushqen fëmijën dhe për pacientin që merr ushqim në një institucion shëndetësor, nuk është e mjaftueshme të dihet se kontrollet po vazhdojnë.

Ata kanë të drejtë të dinë nëse ushqimi që u vihet përpara është i sigurt.

Në fund, pyetja nuk është vetëm çfarë ka ndodhur me “Apetit”.

Pyetja është kush mban përgjegjësi që asnjë qytetar i Kosovës të mos e paguajë me shëndetin e tij një dështim të kontrollit ushqimor.